Florentyna Gust, członkini Rady Krajowej Partii Razem i jedna z liderek antysyjonistycznych, nienawistnych wobec Żydów działań organizowanych przez tę partię, postanowiła popisać się w prawicowej szczujni swoją opinią o kryzysie w Trybunale Konstytucyjnym. Stwierdziła wówczas: „to jest, jak mawia młodzież, teatr dla gojów”.

Politycy partii Razem, konta propagandowe na jej rzecz, i niezliczona liczba profili internetowych świętują jej czyn. Filmik przedstawiający terrorystów Hamasu, Islamskiego Dżihadu i innych, podpisany “jak musiała się czuć (florentyna) gdy mówiła te słowa” zebrał prawie 2 tysiące “serduszek” na X. Tak, prawie 2 tysiące osób uważa że Florentyna jest jak Hamas, i to powód do dumy. Z chwaleniem tego rasizmu odpalił się także GilotynaTV, influencer i autor krytyki politycznej, to samo zrobił znany z życzenia piekła Żydowskiemu badaczowi prof. Bilewiczowi influencer “smutne historie spisane na kacu” Przedstawiamy całą serię zrzutów ekranu z obrzydliwym świętowaniem tej sytuacji.

Wszystko to jest tak obrzydliwe i złe, że ciężko to opisać. Rozbicie tej sytuacji na czynniki pierwsze to jedyne co jakoś nam to umożliwiło.

„Jak mawia młodzież”

Nie, młodzież tak nie mawia. Mówią tak antysemici i antysyjoniści – środowiska Brauna, Konfederacji oraz Partii Razem czy frakcji wewnątrz niej, takiej jak Akcja Socjalistyczna. Bywają to ludzie młodzi, ale to nie sprawia, że cała młodzież na co dzień posługuje się obrzydliwym, antysemickim hasłem do opisywania rzeczywistości.

„Teatr dla gojów”

To wyrażenie wyrosłe wprost z Protokołów mędrców Syjonu – jednej z najgorszych, najbardziej zbrodniczych antysemickich książek w historii, odpowiedzialnej za niezliczoną liczbę ofiar żydowskich: mordowanych przez antysemitów i antysyjonistów w pogromach, Zagładzie i atakach terrorystycznych. To opowieść o globalnym spisku w którym Żydzi rządzą światem i aranżują różnego rodzaju wydarzenia w formie zasłon dymnych dla społeczeństwa. To właśnie “teatr dla gojów”. Sytuacje które mają przysłonić społeczeństwu prawdę o Żydowskiej kontroli nad światem.

Goj to po prostu nie-Żyd; samo słowo nie ma charakteru pejoratywnego. Na społeczność sitwy składa się z gojów i Żydów, którzy współpracują i nie dzielą się na lepszych czy gorszych, jednocześnie nie udając, że niczym się nie różnią. Różnią się przynależnością do określonej mniejszości oraz doświadczeniami dorastania w niej, co ma istotne znaczenie. Ślązacy nazywają innych gorolami nie dlatego, że sądzą, iż ci są w ten sposób gorsi od nich – po prostu są inni, nie należą do Ślązaków i nie dzielą z nimi wspólnych doświadczeń oraz historii. Podobne określenia na “innych”, “nie przynależnych do naszej grupy” występują w bardzo wielu grupach etnicznych, religijnych, politycznych.

Sojusz z prawicą i łamanie „no platform”

Partia Razem od dawna realizuje strategię regularnego odwiedzania skrajnie prawicowych mediów. Kanały te są słusznie bojkotowane przez większość sceny demokratycznej, za ogromną ilość nienawiści i dezinformacji na wszystkich polach, od feminizmu, przez kwestię LGBTQ i równości, po ekologię, naukę, medycynę, a skończywszy na polityce międzynarodowej, lokalnej, natomiast Partia Razem demonstracyjnie łamie ten bojkot. Liczy na to, że przekona do swoich tez jakichś prawicowców, faszystów czy nacjonalistów dzięki antysemityzmowi – bo może czasami im się to udaje. Robi więc za tego „dobrego lewaka”, z którym faszysta może wspólnie z lewakiem zwalić całe zło świata na libków, Żydów, Tuska itd.

Podstawą antyfaszyzmu jest strategia no platform, czyli niedawanie zasięgów, legitymizacji oraz możliwości propagandy faszystom poprzez publiczną rozmowę z nimi, zwłaszcza na ich warunkach i w ich mediach. Partia Razem idzie drogą zupełnie przeciwną do antyfaszyzmu. Udowadniają to wielokrotnie – nie tylko tą wypowiedzią Florentyny Gust.

Wystarczy przypomnieć prezydencką debatę telewizyjną, w której Adrian Zandberg legitymizował Grzegorza Brauna i pokazał, jak zgadza się z nim w ocenie zbrodniczości Izraela. Pytaniem, które Zandberg zadał Braunowi, dał mu pretekst do wygłoszenia antysemickiego monologu o tym, że Żydzi zrobią to samo Polakom, co robią Palestyńczykom. Zandberg nie tylko nie przerwał tego potoku antysemickich bredni, ale z uznaniem ich słuchał, zadowolony z siebie.

Romans, choć na ten moment to już raczej stały związek. Partii Razem z prawicą widać także w sposobie ich komunikacji we własnych mediach. Niewiele osób pamięta nagłą zmianę ich sloganu z „siostrzeństwo naszą bronią” na „turbo Polska z krzemu i stali”. Slogan „turbo Polski” nie różni się zbytnio od nacjonalistycznej „Wielkiej Polski”, uderzając w te same tony wiecznego wzrostu i potęgi. Wystarczy także spojrzeć na ich obchody „nowego” Dnia Niepodległości: noc, wyłącznie biało-czerwone flagi, wojskowy dryl, musztra i pochodnie. To celowe granie symboliką faszystowską i nacjonalistyczną, nie bez powodu chwalone przez skrajnie prawicowe portale i polityków. Razem odwdzięczyło się za to wielokrotnie – między innymi głosując przeciwko odebraniu immunitetu skrajnie prawicowemu, antysemickiemu Mentzenowi.

Ciągłe odwoływanie się do kształtu i granic Polski oraz inne podobne działania to jasny kurs na nacjonalizm – tym bardziej niebezpieczny, że Partia Razem wyraźnie okopuje się na szowinistycznych pozycjach, wyznaczając narody, które mają prawo do nacjonalizmu, oraz te, którym tego prawa odmawia. Nacjonalizm palestyński jest przez nich uwielbiany – łącznie z twardą, wykluczającą odmianą, czego przykładem był szalik posła Koniecznego z napisem mówiącym o Jerozolimie jako wyłącznym mieście arabskich Palestyńczyków. W tym samym czasie jakiekolwiek izraelskie działania patriotyczne są z miejsca nazywane faszyzmem i demonizowane.

Sytuacja w Trybunale

Samo w sobie negowanie wagi wydarzeń związanych z Trybunałem Konstytucyjnym jest kolejnym elementem prawicowej narracji. Podstawą demokracji jest wzajemna niezależność jej organów, zwłaszcza sądownictwa od władzy wykonawczej. Jakkolwiek byśmy nie oceniali przeszłych i obecnych wydarzeń wokół TK, kryzys tej niezależności jest gigantyczny. Prawicowy prezydent, który zamiast merytorycznej dyskusji z sędzią przepycha się obok niej, używając swojej postury i siły fizycznej, daje pokaz seksistowskiej przemocy oraz pogardy dla zasad demokratycznych.

Do tego dochodzi groźna integracja skrajnej prawicy: wysoka aktywność Brauna i faszystów na demonstracjach oraz spotkanie Nawrockiego z Braunem i jego politykami. To wszystko potwornie niebezpieczne procesy, a nie żadna „zasłona dymna”.

Znamienne, że prezydent spotkał się z Braunem niedługo po spotkaniu z Zandbergiem, by chwilę później ogłoszono, że Razem, ramię w ramię z Konfederacją i PiS-em, domaga się identycznych rozwiązań w sprawie Trybunału Konstytucyjnego.

Autorytarny zwrot w Partii Razem

Oprócz jawnej wrogości wobec Żydów, wewnątrz Partii Razem od dawna zachodzą procesy, które trudno określić inaczej niż jako antydemokratyczny, autorytarny zwrot.

Partia Razem buduje sojusze międzynarodowe, z których jest wyjątkowo dumna – przede wszystkim z ugrupowaniem Francja Niepokorna (La France Insoumise). To formacja o charakterze autorytarnym, antydemokratycznym, neokomunistycznym i przemocowym, anty NATO oraz otwarcie sprzeciwiająca się wspieraniu obrony Ukrainy.

Zandberg wraz z Radą Krajową nagle zmienili statut ugrupowania, odwołując najbliższe wybory wewnętrzne, aby obecne kierownictwo mogło w sposób niedemokratyczny zachować stanowiska co najmniej do kolejnych wyborów parlamentarnych. Wcześniej z partii odeszła większość posłanek i senatorek. Kiedy Magdalena Biejat, współzałożycielka formacji, wystartowała naprzeciw Zandberga w wyborach prezydenckich, ten potraktował ją z jawną pogardą, uciekając się do mansplainingu i protekcjonalnych uwag w stylu: „Magda, ale o czym ty mówisz…”.

Nie chodzi tu zresztą o samą nienawiść do Żydów, w której zresztą Magda Biejat również nie próżnowała. Prowadziła obrady Senatu w keffi – symbolu, który noszony przez Palestyńczyka stanowi element tożsamości kulturowej (zapożyczonej z Iraku, bo to stamtąd kefija się wywodzi, wielu Irakijczyków uważa że Palestyńczycy ukradli, przywłaszczyli sobię ten symbol i zmienili jego oryginalne znaczenie, ale to inna opowieść), lecz używany przez nie palestyńczyków, zwłaszcza w znaczeniu politycznym, ma jednoznaczny wydźwięk, większość antysyjonistycznych terrorystów mordujących Żydów występowała w kefiach, co trwale zakorzeniło ten rekwizyt jako symbol śmiertelnego zagrożenia dla społeczności żydowskiej i osób dotkniętych tym terroryzmem. Biejat stawała także w obronie propagandysty Hamasu, przyczyniając się do rozsiewania dezinformacji.

Na jej korzyść trzeba jednak odnotować, że potrafiła jednoznacznie sprzeciwić się prawicowemu antysemityzmowi, w tym podczas debat, w których Zandbergowi te same wątki nie przeszkadzały. Współpracuje także z Anną Marią Żukowską, którą środowiska powiązane z Partią Razem próbowały usunąć z Lewicy za pomocą petycji i haseł o „oczyszczeniu partii z syjonistów”, powielając wprost antysemicką retorykę Marca ’68. U Biejat i jej otoczenia nie jest to więc ten sam poziom zacietrzewienia co w twardym trzonie Razem, co daje pewną nadzieję na refleksję i porzucenie uprzedzeń. Oby tak kiedyś było.

Florentyna Gust – medialna twarz antysyjonizmu

Hierarchiczna struktura Partii Razem obok pionu formalnego posiada drugie, równie istotne skrzydło – medialne. Należy do niego wąska grupa partyjnych influencerów, wśród których jest Florentyna Gust. Często występuje ona u boku bardziej znanego Jakuba Zynisa, którego dezinformacyjna i nienawistna wobec Żydów aktywność w sieci była już przez nas opisywana. Gust angażuje się w niemal każdą antysyjonistyczną inicjatywę Razem, w tym w agresywne kampanie mające na celu zrywanie umów partnerskich polskich miast z ich izraelskimi odpowiednikami. Działania te nie mają absolutnie nic wspólnego z pomocą dla Palestyńczyków – to czysta dyskryminacja wymierzona w Izraelczyków.

Akcja wykluczania izraelskich miast stanowi uderzający przykład kopiowania metod środowisk neofaszystowskich. To skrajna prawica we Wrocławiu i Warszawie jako pierwsza zbierała podpisy pod zerwaniem relacji partnerskich; kilka miesięcy później dokładnie ten sam postulat przejęła Partia Razem, działając w porozumieniu z organizacjami antysyjonistycznymi, które wielokrotnie wybielały i gloryfikowały terroryzm Hamasu, a nawet Islamistów okupujących Iran czy Hezbollah.

Te same środowiska odpowiadały za serię manifestacji, które dawno przestały być wiecami antywojennymi, stając się otwartym poparciem dla terroryzmu “Powstańmy dla Palestyny” z wykorzystaniem symboliki Hamasu (m.in. czerwonego trójkąta). Jeden z takich protestów – współorganizowany przez działaczy stale współpracujących z Florentyną Gust – zorganizowano w Oświęcimiu, w cieniu obozu Auschwitz.

Sekta Razem

Najbardziej destrukcyjnym mechanizmem w Partii Razem jest jej postępujący mechanizm destrukcyjny. Objawia się ona za każdym razem, gdy formacja spotyka się z krytyką. Brak tam przestrzeni na dyskusję: każda uwaga wywołuje fanatyczną obronę i natychmiastowe etykietowanie krytyków jako najgorszych wrogów, połączone z fanatyczną obroną działań Razem. Dogmatyzm skutecznie tłumi jakikolwiek sprzeciw także wewnątrz partii.

Groźne rozmiary przybiera również kult jednostki budowany wokół Adriana Zandberga: euforyczne reakcje na jego widok, dedykowane piosenki, plakaty i grafiki wykreowane wokół jego wielkości, męskości, siły, wizerunku „potężnego wikinga”.

Przekonaliśmy się o tym bezpośrednio, publikując relacje osób, które opuściły Razem m.in. z powodu wszechobecnych uprzedzeń wobec Żydów. Odpowiedzią był bezprecedensowy zmasowany hejt internetowy oraz próby ataków hakerskich. Przypominamy te teksty opisaliśmy w nich między innymi:

Kontakty posła Macieja Koniecznego z lobbystami powiązanymi z Hamasem oraz bagatelizowanie przez partię zbrodni z 7 października. Brak reakcji władz Razem na los polskich obywateli zamordowanych w izraelskich kibucach i przetrzymywanych w niewoli. Jawnie antysemicką aktywność partyjnych działaczy, m.in. radnego Jacka Malickiego oraz kandydatki Agnieszki Szmit-Morze. Zastraszanie, mobbing i uciszanie wewnętrznej krytyki, czego doświadczyli byli członkowie sprzeciwiający się mowie nienawiści (w tym ataki i groźby z użyciem symbolu czerwonego trójkąta). Otwarty flirt części środowiska z totalitarną i proterrorystyczną symboliką (sierp i młot, flaga Hezbollahu czy symbole Hamasu). Bojkot izraelskiej kultury i lewicy, m.in. sprzeciw radnej Aleksandry Owcy wobec wystawy Michela Kichki w MOCAK-u.

Partia Razem stała się dziś strukturą głęboko przeżartą uprzedzeniami wobec Żydów – ugrupowaniem coraz bardziej autorytarnym, dogmatycznym i niebezpiecznie oddalającym się od standardów demokratycznych.